شب قدر،ما و خدا...

2.

چرا خدا اینقدر اصرار می‏کند که بیایید و توبه کنید! چرا این‏طور تأکید شده که در 

درخواست‏ ‏کردن‏ها، اوّل «یا أرحم الراحمین» بگویید؟

ما در روایات و آثارمان داریم مهربانی خداوند نسبت به بندگانش، از مهربانی مادر به

فرزندش، ‏بیشتر است. من در ابتدا،‌ سراغ جریانی در ارتباط با یکی از انبیاء مرسل الهی

که صاحب شریعت ‏است می‏روم و بعد مسأله را تطبیق می‏دهم. شما شنیده‏اید که

قارون با حضرت موسی، خیلی ‏بد عمل کرد و حتی تهمت بسیار بدی هم به حضرت

موسی زد که خدا هم بعداً قارون را پیش ‏مردم، راجع به همان تهمت، رسوا کرد. حرف

من از اینجا است که حضرت موسی به سجده افتاد ‏و شروع کرد به گریه کردن. به خدا

گفت: خدایا اگر من پیغمبر تو هستم، انتقام من را از قارون ‏بگیر و من را بر او مسلط کن.

خدا هم به حضرت موسی وحی کرد که هر فرمانی به زمین بدهی، ‏فرمانبردار تو است

حضرت موسی به آن زمینی که قارون روی آن ایستاده بود فرمان داد که او را ببلعد. یک

مرتبه ‏زمین باز شد و قارون تا زانوهایش در زمین فرو رفت. قارون به حضرت موسی رو کرد

و گفت: ما را ‏عفومان کن! ما را ببخش! ما بد کردیم. حضرت موسی او را نبخشید.

حضرت برای بار دوم به زمین ‏امر کرد و او تا کمرش در زمین فرو رفت. دوباره قارون به

حضرت موسی رو کرد و گفت: ما را ‏ببخش! ما بد کردیم. گفت: نمی‏بخشم. بار سوم؛

حضرت موسی امر کرد به زمین که او را بِبَلع! ‏قارون تا گردن در زمین فرو رفت. بار سوم به

حضرت موسی گفت: ما بد کردیم؛ تو ما را عفو کن! ‏حضرت او را نبخشید و برای بار

چهارم به زمین امر کرد و قارون از بین رفت.‏

حالا حرف من را همه‏تان خوب گوش کنید. به موسی وحی آمد یا موسی! می‏دانی چرا

او را ‏نبخشیدی؟ جهتش این بود که تو خالق او نبودی. او اگر به من رو آورده بود، من او را

می‏بخشیدم. ‏چند بار از تو طلب عفو کرد و تو او را نبخشیدی! اگر یک دفعه به من گفته

بود، من او را ‏می‏بخشیدم.‏

آن‏هایی که اهلش هستند، حرف من را گوش کنند و آن این است که مهر و محبّت

مخلوق و ‏معلول، به وجود خالق و علّت آمیخته است. این که در مورد مادر می‏بینید او به

فرزندش دلبستگی ‏شدید دارد و هیچ‏گاه حاضر نیست به بچه‏اش صدمه‏ای بخورد و حتی

حاضر است گاهی جانش را ‏هم فدای او کند، به همین دلیل است. یعنی مقداری، رابطه

علیّت بین او و فرزندش وجود دارد، ‏لذا نمی‏تواند سختی او را تحمل کند. مادر یک مقدار،

رنگی از «علّت» دارد و در کنار هزاران علّت ‏دیگر، سبب وجود فرزند است وگرنه او که علّت

تامه نیست. خدا «علّت تامّه» همه بندگان است ‏و محبّتش به مراتب از محبّت مادر

بیشتر است. این را بدانید که اگر خدا،‌ هم خشمی دارد، ‏مسبوق به مهر و محبّت او

است. «یَا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَه‏». مسأله این است.‏

می‏خواستم این را بگویم به همه آن‏هایی که دارند حرف مرا گوش می‏کنند که من وقتی

این‏ ‏مطالب را می‏بینم،یک وقت پیش خودم فکر کردم: من که از قارون بدتر نیستم! شما

از قارون ‏بدترید؟ ما هیچ کدام از قارون بدتر نیستیم. خدا به موسی می‏گوید: اگر او به من

رو کرده بود، من ‏از او می‏گذشتم. بعد فهمیدم که چرا ائمه به ما گفته‏اند وقتی

می‏خواهی سراغ خدا بروی و دعا ‏کنی،‌ اوّل این صفت بگو! بگو به او «یا أرحم الراحمین»؛

ای مهربانترین مهربانان! که کسی به مِهر ‏تو نمی‏رسد! تو که یک چنین مِهری به مخلوق

داری!‏



درس اخلاق حاج آقا مجتبی تهرانی،رمضان

منبع:سایت حاج آقا مجتبی تهرانی

با اندکی ویرایش و تلخیص 

/ 0 نظر / 6 بازدید