وظیفه در برابر دوستان

 

زمان جدایى برادرت از تو، خود را به پیوند با او، و وقت روى گردانی اش به لطف و قرابت، و برابر بخلش به عطا و بخشش، و هنگام دوری اش به نزدیکى، و زمان درشت خویى اش به نرم خویى، و وقت گناهش به پذیرفتن عذر او وادار، تا جایى که گویى تو بنده اویى، و او صاحب نعمت تو است.(اما)  برحذر باش از اینکه آنچه گفته شد را در جایى که اقتضا ندارد و یا درباره کسى که شایسته نیست به میدان آوری…

خیرخواهى خود را نسبت به برادرت خالص کن چه خیرخواهی ات به نظر او خوب آید یا زشت…

اگر خواستى از برادرت جدا شوى جایى براى او باقى گذار که اگر روزى خواست برگردد دستاویز برگشت داشته باشد…

 نباید برادرت در قطع رابطه با تو از پیوستن تو به او، و در بد عمل کردنش از احسان تو به او، از تو تواناتر باشد.

 

نامه 31 نهج البلاغه

/ 0 نظر / 12 بازدید